قانون اساسی - فصل هفتم: شوراها: تفاوت میان نسخه‌ها

از قانون ایران ما
ایجاد صفحه بر اساس متن اصلی
 
Raham (بحث | مشارکت‌ها)
←اصل صد و هفتم: تضمین مشارکت اقلیت‌ها در شوراها: افزودن اقلیت‌های جنسی و جنسیتی به اقلیت‌های مورد حمایت شوراها
 
(۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط یک کاربر دیگر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{قانون اساسی}}{{فصل قانون اساسی}}
{{قانون اساسی}}{{فصل قانون اساسی}}


== اصل یکصدم ==
== اصل یکصدم: شوراها ==
برای‏ پیشبرد سریع برنامه‏ های‏ اجتماعی‏، اقتصادی‏، عمرانی‏،
به منظور تضمین مشارکت مستقیم مردم در اداره‌ی امور عمومی و تقویت توسعه‌ی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی، بهداشتی و رفاهی، اداره‌ی امور هر روستا، بخش، شهر، شهرستان و استان توسط شورای محلی منتخب مردم همان محل انجام می‌شود.
بهداشتی‏، فرهنگی‏، آموزشی‏ و سایر امور رفاهی‏ از طریق‏ همکاری‏ مردم‏ با توجه‏
به‏ مقتضیات‏ محلی‏، اداره‏ امور هر روستا، بخش‏، شهر، شهرستان‏ یا استان‏ با
نظارت‏ شورایی‏ به‏ نام‏ شورای‏ ده‏، بخش‏، شهر، شهرستان‏ یا استان‏ صورت‏ می‏
گیرد که‏ اعضاءی‏ آن‏ را مردم‏ همان‏ محل‏ انتخاب‏ می‏ کنند. شرایط انتخاب‏
کنندگان‏ و انتخاب‏ شوندگان‏ و حدود وظایف‏ و اختیارات‏ و نحوه‏ انتخاب‏ و نظارت‏
شوراهای‏ مذکور و سلسله‏ مراتب‏ آنها را که‏ باید با رعایت‏ اصول‏ وحدت‏ ملی‏ و
تمامیت‏ ارضی‏ و نظام‏ جمهوری‏ اسلامی‏ و تابعیت‏ حکومت‏ مرکزی‏ باشد قانون‏ معین‏
می‏ کند.


== اصل‏ یکصد و یکم ==
شرایط انتخاب‌کنندگان و انتخاب‌شوندگان، حدود وظایف و اختیارات شوراها، نحوه‌ی نظارت بر آنها و سلسله‌مراتب میان شوراها توسط قانون تعیین می‌گردد.
به‏ منظور جلوگیری‏ از تبعیض‏ و جلب‏ همکاری‏ در تهیه‏ برنامه‏
های‏ عمرانی‏ و رفاهی‏ استانها و نظارت‏ بر اجرای‏ هماهنگ‏ آنها، شورای‏ عالی‏
استانها مرکب‏ از نمایندگان‏ شوراهای‏ استانها تشکیل‏ می‏ شود. نحوه‏ تشکیل‏ و
وظایف‏ این‏ شورا را قانون‏ معین‏ می‏ کند.


== اصل‏ یکصد و دوم ==
در تمامی مراحل اداره‌ی محلی باید '''اصل برابری شهروندان، عدم تبعیض و تضمین حقوق اقلیت‌ها''' رعایت شود.
شورای‏ عالی‏ استانها حق‏ دارد در حدود وظایف‏ خود طرحهایی‏
تهیه‏ و مستقیماً یا از طریق‏ دولت‏ به‏ مجلس‏ شورای‏ اسلامی‏ پیشنهاد کند. این‏
طرحها باید در مجلس‏ مورد بررسی‏ قرار گیرد.


== اصل‏ یکصد و سوم ==
== اصل‏ یکصد و یکم: شورای عالی استان‌ها ==
استانداران‏، فرمانداران‏، بخشداران‏ و سایر مقامات‏ کشوری‏ که‏
به منظور هماهنگی در برنامه‌ریزی توسعه‌ی منطقه‌ای، جلوگیری از تبعیض و تقویت مشارکت واحدهای محلی، «شورای عالی استان‌ها» از میان نمایندگان شوراهای استان‌ها تشکیل می‌شود.
از طرف‏ دولت‏ تعیین‏ می‏ شوند در حدود اختیارات‏ شوراها ملزم‏ به‏ رعایت‏
تصمیمات‏ آنها هستند.


== اصل‏ یکصد و چهارم ==
نحوه‌ی تشکیل، وظایف و اختیارات این شورا توسط قانون تعیین می‌گردد و تصمیمات آن باید با اصول دموکراسی، اداره‌ی غیرمتمرکز و حفظ حقوق اقلیت‌ها سازگار باشد.
به‏ منظور تأمین‏ قسط اسلامی‏ و همکاری‏ در تهیه‏ برنامه‏ ها و
ایجاد هماهنگی‏ در پیشرفت‏ امور در واحدهای‏ تولیدی‏، صنعتی‏ و کشاورزی‏،
شوراهایی‏ مرکب‏ از نمایندگان‏ کارگران‏ و دهقانان‏ و دیگر کارکنان‏ و مدیران‏، و
در واحدهای‏ آموزشی‏، اداری‏، خدماتی‏ و مانند اینها شوراهایی‏ مرکب‏ از
نمایندگان‏ اعضاء این‏ واحدها تشکیل‏ می‏ شود. چگونگی‏ تشکیل‏ این‏ شوراها و حدود
وظایف‏ و اختیارات‏ آنها را قانون‏ معین‏ می‏ کند.


== اصل‏ یکصد و پنجم ==
== اصل‏ یکصد و دوم: حق پيشنهاد به مجلس ==
تصمیمات‏ شوراها نباید مخالف‏ موازین‏ اسلام‏ و قوانین‏ کشور
شورای عالی استان‌ها حق دارد در حدود وظايف قانونی خود طرح‌ها و پيشنهادهايی را تهيه و مستقيمن يا از طريق دولت به مجلس پيشنهاد كند.
باشد.
 
مجلس موظف است طرح‌های ارایه‌شده را در چارچوب وظايف قانونگذاری مورد رسيدگی قرار دهد.
 
== اصل‏ یکصد و سوم: الزام مقامات اجرایی به رعایت مصوبات شوراها ==
استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات اجرایی کشور که توسط دولت منصوب می‌شوند، در حدود اختیارات شوراهای قانونی ملزم به رعایت و اجرای مصوبات آنها هستند.
 
عدم تبعیض، شفافیت و رعایت حقوق همه‌ی گروه‌ها از جمله '''اقلیت‌ها''' در اجرای این مصوبات الزامی است.
 
== اصل‏ یکصد و چهارم: شوراهای واحدهای کاری، آموزشی و خدماتی ==
به منظور تقویت مشارکت نیروی کار، بهبود مدیریت و توسعه‌ی عادلانه‌ی محیط‌های تولیدی، صنعتی، کشاورزی، آموزشی، اداری و خدماتی، شوراهایی از نمایندگان کارگران، کارمندان، مدیران و سایر اعضای آن واحد تشکیل می‌شود.
 
چگونگی تشکیل این شوراها، حدود وظایف و اختیارات آنها و سازوکارهای تضمین «برابری فرصت‌ها» و «عدم تبعیض علیه اقلیت‌ها» توسط قانون تعیین می‌گردد.
 
== اصل‏ یکصد و پنجم: انطباق تصمیمات شوراها با قانون و حقوق اساسی ==
تصمیمات شوراها باید با قانون و حقوق اساسی شهروندان سازگار باشد و نباید ناقض آزادی‌های فردی، برابری، دموکراسی، یا حقوق اقلیت‌ها باشد.
 
هر گونه تصمیم یا مصوبه‌ی شورا که ناقض این حقوق باشد باطل است.
 
== اصل‏ یکصد و ششم: انحلال شوراها و حق اعتراض ==
انحلال هر شورا تنها در صورت اثبات تخلف اساسی از وظایف قانونی آن ممکن است.
 
مرجع تشخیص تخلف، ترتیب انحلال و نحوه‌ی تشکیل مجدد شوراها توسط قانون تعیین می‌شود.
 
شورا حق دارد نسبت به تصمیم انحلال به دادگاه صالح اعتراض کند و دادگاه موظف است '''خارج از نوبت و با رعایت اصول دادرسی عادلانه''' رسیدگی کند.


== اصل‏ یکصد و ششم ==
انحلال‏ شوراها جز در صورت‏ انحراف‏ از وظایف‏ قانونی‏ ممکن‏
نیست‏. مرجع تشخیص‏ انحراف‏ و ترتیب‏ انحلال‏ شوراها و طرز تشکیل‏ مجدد آنها را
قانون‏ معین‏ می‏ کند. شورا در صورت‏ اعتراض‏ به‏ انحلال‏ حق‏ دارد به‏ دادگاه‏
صالح‏ شکایت‏ کند و دادگاه‏ موظف‏ است‏ خارج‏ از نوبت‏ به‏ آن‏ رسیدگی‏ کند.




== اصل جدید ==
== اصل جدید ==
{{اصل جدید}}
{{اصل جدید}}
== اصل صد و هفتم: تضمین مشارکت اقلیت‌ها در شوراها ==
به منظور تضمین نمایندگی عادلانه، قانون باید سازوکارهایی برای مشارکت موثر اقلیت‌های قومی، زبانی، دینی، جنسی، جنسیتی و اجتماعی در شوراهای محلی، استانی و عالی پیش‌بینی کند؛ از جمله:
# اختصاص کرسی‌های تضمین‌شده در صورت لزوم،
# منع هرگونه تبعیض در فرآیند انتخاباتی،
# تضمین دسترسی برابر به اطلاعات، منابع و فرصت‌های سیاسی،
# و پیش‌بینی سازوکارهای نظارت برای جلوگیری از حذف یا به حاشیه‌راندن گروه‌های اقلیت.
{{فهرست فصل‌های قانون اساسی}}

نسخهٔ کنونی تا ۵ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۰۲

قانون اساسی ایران
قانون اساسی ایران

قانون اساسی   این صفحه فصلی از فصل‌های قانون اساسی است.

اصل یکصدم: شوراها

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

به منظور تضمین مشارکت مستقیم مردم در اداره‌ی امور عمومی و تقویت توسعه‌ی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، آموزشی، بهداشتی و رفاهی، اداره‌ی امور هر روستا، بخش، شهر، شهرستان و استان توسط شورای محلی منتخب مردم همان محل انجام می‌شود.

شرایط انتخاب‌کنندگان و انتخاب‌شوندگان، حدود وظایف و اختیارات شوراها، نحوه‌ی نظارت بر آنها و سلسله‌مراتب میان شوراها توسط قانون تعیین می‌گردد.

در تمامی مراحل اداره‌ی محلی باید اصل برابری شهروندان، عدم تبعیض و تضمین حقوق اقلیت‌ها رعایت شود.

اصل‏ یکصد و یکم: شورای عالی استان‌ها

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

به منظور هماهنگی در برنامه‌ریزی توسعه‌ی منطقه‌ای، جلوگیری از تبعیض و تقویت مشارکت واحدهای محلی، «شورای عالی استان‌ها» از میان نمایندگان شوراهای استان‌ها تشکیل می‌شود.

نحوه‌ی تشکیل، وظایف و اختیارات این شورا توسط قانون تعیین می‌گردد و تصمیمات آن باید با اصول دموکراسی، اداره‌ی غیرمتمرکز و حفظ حقوق اقلیت‌ها سازگار باشد.

اصل‏ یکصد و دوم: حق پيشنهاد به مجلس

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

شورای عالی استان‌ها حق دارد در حدود وظايف قانونی خود طرح‌ها و پيشنهادهايی را تهيه و مستقيمن يا از طريق دولت به مجلس پيشنهاد كند.

مجلس موظف است طرح‌های ارایه‌شده را در چارچوب وظايف قانونگذاری مورد رسيدگی قرار دهد.

اصل‏ یکصد و سوم: الزام مقامات اجرایی به رعایت مصوبات شوراها

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

استانداران، فرمانداران، بخشداران و سایر مقامات اجرایی کشور که توسط دولت منصوب می‌شوند، در حدود اختیارات شوراهای قانونی ملزم به رعایت و اجرای مصوبات آنها هستند.

عدم تبعیض، شفافیت و رعایت حقوق همه‌ی گروه‌ها از جمله اقلیت‌ها در اجرای این مصوبات الزامی است.

اصل‏ یکصد و چهارم: شوراهای واحدهای کاری، آموزشی و خدماتی

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

به منظور تقویت مشارکت نیروی کار، بهبود مدیریت و توسعه‌ی عادلانه‌ی محیط‌های تولیدی، صنعتی، کشاورزی، آموزشی، اداری و خدماتی، شوراهایی از نمایندگان کارگران، کارمندان، مدیران و سایر اعضای آن واحد تشکیل می‌شود.

چگونگی تشکیل این شوراها، حدود وظایف و اختیارات آنها و سازوکارهای تضمین «برابری فرصت‌ها» و «عدم تبعیض علیه اقلیت‌ها» توسط قانون تعیین می‌گردد.

اصل‏ یکصد و پنجم: انطباق تصمیمات شوراها با قانون و حقوق اساسی

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

تصمیمات شوراها باید با قانون و حقوق اساسی شهروندان سازگار باشد و نباید ناقض آزادی‌های فردی، برابری، دموکراسی، یا حقوق اقلیت‌ها باشد.

هر گونه تصمیم یا مصوبه‌ی شورا که ناقض این حقوق باشد باطل است.

اصل‏ یکصد و ششم: انحلال شوراها و حق اعتراض

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

انحلال هر شورا تنها در صورت اثبات تخلف اساسی از وظایف قانونی آن ممکن است.

مرجع تشخیص تخلف، ترتیب انحلال و نحوه‌ی تشکیل مجدد شوراها توسط قانون تعیین می‌شود.

شورا حق دارد نسبت به تصمیم انحلال به دادگاه صالح اعتراض کند و دادگاه موظف است خارج از نوبت و با رعایت اصول دادرسی عادلانه رسیدگی کند.


افزودن   در صورت نیاز به افزودن اصل جدید در این فصل، متن پیشنهادی آن را اینجا اضافه کنید.

اصل صد و هفتم: تضمین مشارکت اقلیت‌ها در شوراها

[ویرایش | ویرایش مبدأ]

به منظور تضمین نمایندگی عادلانه، قانون باید سازوکارهایی برای مشارکت موثر اقلیت‌های قومی، زبانی، دینی، جنسی، جنسیتی و اجتماعی در شوراهای محلی، استانی و عالی پیش‌بینی کند؛ از جمله:

  1. اختصاص کرسی‌های تضمین‌شده در صورت لزوم،
  2. منع هرگونه تبعیض در فرآیند انتخاباتی،
  3. تضمین دسترسی برابر به اطلاعات، منابع و فرصت‌های سیاسی،
  4. و پیش‌بینی سازوکارهای نظارت برای جلوگیری از حذف یا به حاشیه‌راندن گروه‌های اقلیت.
فهرست فصل‌های قانون اساسی
قانون اساسی ایران
قانون اساسی ایران