قانون اساسی - فصل اول: اصول کلی

قانون اساسی ایران

این صفحه فصلی از فصل‌های قانون اساسی است.

اصل اول: سامانه‌ی سیاسی

قدرت و مشروعیت سیاسی از مردم سرچشمه می‌گیرد. شاه و مردم در پیوندی متقابل، پشتیبان یکدیگر بوده و برای تعالی و پیشرفت کشور همکاری می‌کنند.

اصل‏ دوم: شکل سامانه‌ی سیاسی

حکومت، شاهنشاهی مشروطه و مبتنی بر اصول دموکراسی مدرن است. خواست اکثریت مردم اساس تصمیم‌گیری است، با تضمین کامل حقوق اقلیت.

اصل‏ سوم: ارزش‌های بنیادی

کرامت انسانی، آزادی، برابری در حقوق پایه، و عدالت اجتماعی اصول بنیادین کشور به شمار می‌روند.

اصل‏ چهارم: تمامیت ارضی، استقلال و ساختار فدرال

کشور واحد، مستقل و غیرقابل تجزیه است.

نظام سیاسی بر پایه ساختار فدرالی سامان می‌یابد؛ بدین معنا که ایالات/استان‌ها در چارچوب قانون اساسی دارای خودگردانی و اختیارات ویژه در امور داخلی، فرهنگی، اقتصادی و اداری خویش هستند.

امور کلان همچون سیاست خارجی، دفاع ملی، واحد پول، تابعیت و حفظ تمامیت ارضی در اختیار دولت مرکزی است.

هیچ ایالت یا واحد فدرال حق جدایی یا سلب حاکمیت ملی را ندارد، اما در چارچوب قانون اساسی می‌تواند بر اداره‌ی داخلی خویش استقلال داشته باشد.

اصل‏ پنجم: بی‌طرفی دولت نسبت به عقاید و ایدیولوژی‌ها

دولت در برابر تمام باورها، مذاهب و دیدگاه‌ها بی‌طرف است و هیچ عقیده‌ای را بر دیگری برتر نمی‌داند. اصول قانون اساسی بر اساس حقوق بنیادین بنا شده و عقاید مذهبی و ایدیولوژیک در آن جایی ندارد.

اصل ‏ششم: حقوق اولیه

دولت و نظام شاهنشاهی متعهد به رعایت و پاسداشت اصول اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط با آزادی‌ها و حقوق اساسی انسان‌ها است.

اصل جدید

در صورت نیاز به افزودن اصل جدید در این فصل، متن پیشنهادی آن را اینجا اضافه کنید.