قانون اساسی - فصل نهم: قوه مجریه: تفاوت میان نسخهها
←اصل یکصد و بیست و چهارم: خلاصه و شفاف شد. |
←اصل یکصد و چهل و دوم: نامگذاری اصل و اضافه شدن شفافیت مالی |
||
| (۱۹ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۴۰: | خط ۴۰: | ||
رییس جمهور می تواند برای انجام وظایف اجرایی خود معاونانی تعیین کند. معاون اول مسوول هماهنگی امور دولت است. | رییس جمهور می تواند برای انجام وظایف اجرایی خود معاونانی تعیین کند. معاون اول مسوول هماهنگی امور دولت است. | ||
=== اصل یکصد و بیست و پنجم === | === اصل یکصد و بیست و پنجم: قراردادها و توافق های بین المللی === | ||
امضای قراردادها و توافق های بین المللی پس از تصویب نهاد قانونگذاری با رییسجمهور یا نمایندهی قانونی او است. | |||
=== اصل یکصد و بیست و ششم === | === اصل یکصد و بیست و ششم: برنامهریزی و بودجه === | ||
مسوولیت برنامهریزی بودجه و امور اداری کشور با رییسجمهور است و میتواند اجرای ان را به نهادهای اجرایی واگذار کند. | |||
=== اصل یکصد و بیست و هفتم: نمایندگان ویژهی رییسجمهور === | |||
رییسجمهور میتواند در موارد خاص نمایندگان ویژه با اختیارات مشخص تعیین کند. تصمیمهای انان در چارچوب قانون معتبر است. | |||
=== | === اصل یکصد و بیست و هشتم: سفیران خارجی === | ||
سفیران با پیشنهاد وزارت امور خارجه و تایید رییس جمهور منصوب می شوند. تایید نهایی سفیران خارجی با امضای پادشاه است. | |||
=== اصل یکصد و بیست و نهم: اعطای نشانهای دولتی === | |||
اعطای نشانهای دولتی با رییس جمهور است. | |||
=== اصل یکصد و | === اصل یکصد و سی ام: استعفای رییس دولت === | ||
رییس جمهور میتواند استعفا دهد و تا پذیرش رسمی استعفا وظایف خود را ادامه میدهد. تایید استعفای رییسجمهور با مجلس شورای ملی است. | |||
=== اصل یکصد و سی و یکم: جانشینی موقت رییس دولت === | |||
را | در صورت فوت، عزل، استعفا یا ناتوانی رییسجمهور معاون اول به طور موقت وظایف او را بر عهده میگیرد. انتخاب رییسجمهور جدید باید حداکثر ظرف پنجاه روز برگزار شود. | ||
=== اصل یکصد و | === اصل یکصد و سی و دوم: محدودیتهای دورهی انتقالی === | ||
در دورهی انتقالی امکان اجرا یا تغییرات مهم وجود ندارد از جمله استیضاح وزیران یا تغییر قانون اساسی. | |||
=== اصل یکصد و سی | === اصل یکصد و سی و سوم: معرفی و رای اعتماد وزیران === | ||
وزیران توسط رییس دولت معرفی و پس از کسب رای اعتماد از شورای مجلس ملی منصوب میشوند. | |||
=== اصل یکصد و سی | === اصل یکصد و سی و چهارم: ریاست هیات وزیران === | ||
ریاست هیات وزیران با رییس دولت است که مسوول هماهنگی سیاستهای نظارت بر وزیران و اجرای قانون است. | |||
=== اصل یکصد و سی و پنجم: استمرار مسوولیت وزیران === | |||
وزیران تا زمان عزل یا سلب اعتماد در سمت خود باقی میمانند. | |||
در | |||
=== | === اصل یکصد و سی ششم: تغییر گسترده کابینه === | ||
در | در صورت تغییر نیمی از اعضای کابینه دولت باید دوباره رای اعتماد دریافت کند. | ||
=== اصل یکصد و سی و هفتم: مسوولیت فردی وزیران === | |||
هر وزیر در برابر رییس دولت و شورای مجلس ملی پاسخگو است. | |||
=== اصل یکصد و سی و | === اصل یکصد و سی و هشتم: آیین نامه های اجرایی === | ||
دولت می تواند آیین نامههای اجرایی صادر کند مشروط بر ان که با قوانین موجود مغایرت نداشته باشد. | |||
=== اصل یکصد و سی و نهم: دعاوی مربوط به اموال عمومی === | |||
تصویب | صلح دعاوی راجع به اموال عمومی و دولتی یا ارجاع آن به داوری در هر مورد، موکول به تصویب هیأت وزیران است و باید به اطلاع مجلس برسد. در مواردی که طرف دعوی خارجی باشد و در موارد مهم داخلی باید به تصویب مجلس نیز برسد. موارد مهم را قانون تعیین میکند. | ||
=== اصل یکصد و | === اصل یکصد و چهلم: مسوولیت پذیری مقامات اجرایی === | ||
رسیدگی به اتهامهای عادی رییس دولت، معاونان و وزیران در دادگاههای عمومی انجام میشود. | |||
=== اصل یکصد و چهل و یکم: منع تعارض منافع === | |||
مقامات اجرایی نمیتوانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند و از منافع و مشاغل خصوصی متعارض منع هستند. | |||
=== اصل یکصد و | === اصل یکصد و چهل و دوم: شفافیت دارایی مقامات === | ||
دارایی مقامات عالی اجرایی پیش و پس از تصدی مسوولیت توسط نهاد مستقل نظارتی در قوهی دادگستری بررسی میشود. دارایی نهاد پادشاهی توسط زیرگروه مخصوص آن در دستگاه پادشاهی بررسی و به گروه مخصوص آن در قوهی دادگستری اعلام میشود. | |||
== مبحث دوم: ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی == | == مبحث دوم: ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی == | ||
| خط ۲۹۰: | خط ۱۴۴: | ||
== اصل جدید == | == اصل جدید == | ||
{{اصل جدید}} | {{اصل جدید}} | ||
=== اصل یکصد و پنجاه و دوم: حفظ اسرار کشوری توسط مقامات عالی کشوری === | |||
همه مقامات عالی کشور از جمله رییس دولت، وزیران دولت، تمامی نیروهای مسلح و تمامی نمایندگان شورای ملی موظف به حفظ اسرار کشوری هستند. | |||
این تعهد از زمان تصدی منصب اغاز میشود و پس از پایان مسوولیت نیز تا پایان عمر فرد ادامه دارد مگر ان که قانون در موارد مشخص خلاف ان را مقرر کند. | |||
حدود اسرار کشوری نحوه نگهداری و شرایط افشا یا رفع محرمانگی آن به موجب قانون تعیین میشود و نقض این تعهد مستوجب پیگرد قانونی است. | |||
نسخهٔ کنونی تا ۵ مهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۴:۰۸

|
|
مبحث اول - ریاست دولت و وزیران
[ویرایش | ویرایش مبدأ]اصل یکصد و سیزدهم: جایگاه ریاست دولت
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس جمهور بالاترین مقام اجرایی کشور است و مسوولیت اجرای قانون اساسی و اداره قوه مجریه را جز در حوزه هایی که به نهادهای مستقل حاکمیتی سپرده شده است بر عهده دارد.
اصل یکصد و چهاردهم: شیوهی انتخاب رییس دولت
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس جمهور توسط رای مجلس قانونگذاری انتخاب شده و پس از انتخاب، لازم است به تایید شاه برسد. برای مدت شش (۶) سال انتخاب میشود و تنها یک بار می تواند به صورت پیوسته دوباره انتخاب شود.
اصل یکصد و پانزدهم: شرایط لازم برای ریاست جمهوری
[ویرایش | ویرایش مبدأ]ریاست جمهوری باید دارای تابعیت ایران، سابقهی روشن مدیریتی، توان تصمیمگیری، امانت داری، حسن سابقهی عمومی و پایبندی به قانون اساسی و اصول حکمرانی دموکراتیک باشد.
اصل یکصد و شانزدهم: معرفی نامزد و روند انتخاب
[ویرایش | ویرایش مبدأ]نامزدهای ریاست جمهوری باید پیش از آغاز فرایند انتخاب، نامزدی خود را به صورت رسمی به مجلس قانونگذاری اعلام کنند. بررسی صلاحیت و معرفی نهایی نامزدها طبق قانون انجام می شود.
اصل یکصد و هفدهم: رای اعتماد مجلس و تایید شاه
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس جمهور با رای موافق دست کم هفتاد درصد (۷۰٪) اعضای مجلس قانونگذاری انتخاب می شود. پس از رای اعتماد مجلس، شاه با امضای خود حکم انتصاب رییس جمهور را صادر می کند.
اصل یکصد و هجدهم: نظارت بر فرایند انتخاب
[ویرایش | ویرایش مبدأ]نظارت بر فرایند انتخاب رییس جمهور بر عهده نهاد قانونی ناظر بر انتخابات و تصمیم های مجلس است که استقلال و بیطرفی ان باید تضمین شود.
اصل یکصد و نوزدهم: زمانبندی انتخاب رییسجمهور
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رای گیری مجلس برای انتخاب رییس جمهور جدید باید دست کم یک ماه پیش از پایان دوره رییس جمهور پیشین انجام شود و تا اغاز دورهی جدید، رییس جمهور پیشین وظایف خود را ادامه میدهد.
اصل یکصد و بیستم: شرایط اضطراری در فرایند انتخاب
[ویرایش | ویرایش مبدأ]در صورت فوت یا ناتوانی یکی از نامزدهای معرفی شده پیش از رایگیری مجلس، فرایند انتخاب طبق قانون به تعویق میافتد.
اصل یکصد و بیست و یکم: تعهد قانونی رییسجمهور
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییسجمهور در برابر نمایندگان مردم تعهد میدهد که قانون اساسی را پاس بدارد از حقوق شهروندان حمایت کند از تمرکز قدرت پرهیز نماید و همهی توان خود را در راه رفاه عمومی، آزادیهای فردی، عدالت اجتماعی و استقلال کشور به کار گیرد.
اصل یکصد و بیست و دوم: پاسخگویی رییس دولت
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس دولت در برابر مردم و نهاد قانونگذاری نسبت به اختیارات و وظایف خود پاسخگو است.
اصل یکصد و بیست و سوم: ابلاغ و اجرای قانونها
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس دولت موظف است مصوبات قانونی را پس از طی مراحل مقرر امضا و برای اجرا ابلاغ کند.
اصل یکصد و بیست و چهارم: معاونان رییس جمهور
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس جمهور می تواند برای انجام وظایف اجرایی خود معاونانی تعیین کند. معاون اول مسوول هماهنگی امور دولت است.
اصل یکصد و بیست و پنجم: قراردادها و توافق های بین المللی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]امضای قراردادها و توافق های بین المللی پس از تصویب نهاد قانونگذاری با رییسجمهور یا نمایندهی قانونی او است.
اصل یکصد و بیست و ششم: برنامهریزی و بودجه
[ویرایش | ویرایش مبدأ]مسوولیت برنامهریزی بودجه و امور اداری کشور با رییسجمهور است و میتواند اجرای ان را به نهادهای اجرایی واگذار کند.
اصل یکصد و بیست و هفتم: نمایندگان ویژهی رییسجمهور
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییسجمهور میتواند در موارد خاص نمایندگان ویژه با اختیارات مشخص تعیین کند. تصمیمهای انان در چارچوب قانون معتبر است.
اصل یکصد و بیست و هشتم: سفیران خارجی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]سفیران با پیشنهاد وزارت امور خارجه و تایید رییس جمهور منصوب می شوند. تایید نهایی سفیران خارجی با امضای پادشاه است.
اصل یکصد و بیست و نهم: اعطای نشانهای دولتی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]اعطای نشانهای دولتی با رییس جمهور است.
اصل یکصد و سی ام: استعفای رییس دولت
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رییس جمهور میتواند استعفا دهد و تا پذیرش رسمی استعفا وظایف خود را ادامه میدهد. تایید استعفای رییسجمهور با مجلس شورای ملی است.
اصل یکصد و سی و یکم: جانشینی موقت رییس دولت
[ویرایش | ویرایش مبدأ]در صورت فوت، عزل، استعفا یا ناتوانی رییسجمهور معاون اول به طور موقت وظایف او را بر عهده میگیرد. انتخاب رییسجمهور جدید باید حداکثر ظرف پنجاه روز برگزار شود.
اصل یکصد و سی و دوم: محدودیتهای دورهی انتقالی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]در دورهی انتقالی امکان اجرا یا تغییرات مهم وجود ندارد از جمله استیضاح وزیران یا تغییر قانون اساسی.
اصل یکصد و سی و سوم: معرفی و رای اعتماد وزیران
[ویرایش | ویرایش مبدأ]وزیران توسط رییس دولت معرفی و پس از کسب رای اعتماد از شورای مجلس ملی منصوب میشوند.
اصل یکصد و سی و چهارم: ریاست هیات وزیران
[ویرایش | ویرایش مبدأ]ریاست هیات وزیران با رییس دولت است که مسوول هماهنگی سیاستهای نظارت بر وزیران و اجرای قانون است.
اصل یکصد و سی و پنجم: استمرار مسوولیت وزیران
[ویرایش | ویرایش مبدأ]وزیران تا زمان عزل یا سلب اعتماد در سمت خود باقی میمانند.
اصل یکصد و سی ششم: تغییر گسترده کابینه
[ویرایش | ویرایش مبدأ]در صورت تغییر نیمی از اعضای کابینه دولت باید دوباره رای اعتماد دریافت کند.
اصل یکصد و سی و هفتم: مسوولیت فردی وزیران
[ویرایش | ویرایش مبدأ]هر وزیر در برابر رییس دولت و شورای مجلس ملی پاسخگو است.
اصل یکصد و سی و هشتم: آیین نامه های اجرایی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]دولت می تواند آیین نامههای اجرایی صادر کند مشروط بر ان که با قوانین موجود مغایرت نداشته باشد.
اصل یکصد و سی و نهم: دعاوی مربوط به اموال عمومی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]صلح دعاوی راجع به اموال عمومی و دولتی یا ارجاع آن به داوری در هر مورد، موکول به تصویب هیأت وزیران است و باید به اطلاع مجلس برسد. در مواردی که طرف دعوی خارجی باشد و در موارد مهم داخلی باید به تصویب مجلس نیز برسد. موارد مهم را قانون تعیین میکند.
اصل یکصد و چهلم: مسوولیت پذیری مقامات اجرایی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]رسیدگی به اتهامهای عادی رییس دولت، معاونان و وزیران در دادگاههای عمومی انجام میشود.
اصل یکصد و چهل و یکم: منع تعارض منافع
[ویرایش | ویرایش مبدأ]مقامات اجرایی نمیتوانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند و از منافع و مشاغل خصوصی متعارض منع هستند.
اصل یکصد و چهل و دوم: شفافیت دارایی مقامات
[ویرایش | ویرایش مبدأ]دارایی مقامات عالی اجرایی پیش و پس از تصدی مسوولیت توسط نهاد مستقل نظارتی در قوهی دادگستری بررسی میشود. دارایی نهاد پادشاهی توسط زیرگروه مخصوص آن در دستگاه پادشاهی بررسی و به گروه مخصوص آن در قوهی دادگستری اعلام میشود.
مبحث دوم: ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
[ویرایش | ویرایش مبدأ]اصل یکصد و چهل و سوم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]ارتش جمهوری اسلامی ایران پاسداری از استقلال و تمامیت ارضی و نظام جمهوری اسلامی کشور را بر عهده دارد.
اصل یکصد و چهل وچهارم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]ارتش جمهوری اسلامی ایران باید ارتشی اسلامی باشد که ارتشی مکتبی و مردمی است و باید افرادی شایسته را به خدمت بپذیرد که به اهداف انقلاب اسلامی مؤمن و در راه تحقق آن فداکار باشند.
اصل یکصد و چهل و پنجم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]هیچ فرد خارجی به عضویت در ارتش و نیروهای انتظامی کشور پذیرفته نمی شود.
اصل یکصد و چهل و ششم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]استقرار هر گونه پایگاه نظامی خارجی در کشور هر چند به عنوان استفاده های صلح آمیز باشد ممنوع است.
اصل یکصد و چهل و هفتم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]دولت باید در زمان صلح از افراد و تجهیزات فنی ارتش در کارهای امدادی، آموزشی، تولیدی، و جهاد سازندگی، با رعایت کامل موازین عدل اسلامی استفاده کند در حدی که به آمادگی رزمی آسیبی وارد نیاید.
اصل یکصد و چهل و هشتم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]هر نوع بهره برداری شخصی از وسایل و امکانات ارتش و استفاده شخصی از افراد آنها به صورت گماشته، راننده شخصی و نظایر اینها ممنوع است.
اصل یکصد و چهل و نهم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]ترفیع درجه نظامیان و سلب آن به موجب قانون است.
اصل یکصد و پنجاهم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در نخستین روزهای پیروزی این انقلاب تشکیل شد، برای ادامه نقش خود در نگهبانی از انقلاب و دستاوردهای آن پابرجا می ماند. حدود وظایف و قلمرو مسوولیت این سپاه در رابطه با وظایف و قلمرو مسوولیت نیروهای مسلح دیگر با تاکید بر همکاری و هماهنگی برادرانه میان آنها به وسیله قانون تعیین می شود.
اصل یکصد و پنجاه و یکم
[ویرایش | ویرایش مبدأ]به حکم آیه کریمه "و اعدوا لهم مااستطعتم من قوه و من رباط الخیل ترهبون به عدوالله و عدوکم و آخرین من دونهم لا تعلمونهم الله یعلمهم" دولت موظف است برای همه افراد کشور برنامه و امکانات آموزش نظامی را بر طبق موازین اسلامی فراهم نماید، به طوری که همه افراد همواره توانایی دفاع مسلحانه از کشور و نظام جمهوری اسلامی ایران را داشته باشند، ولی داشتن اسلحه باید با اجازه مقامات رسمی باشد.
اصل جدید
[ویرایش | ویرایش مبدأ]اصل یکصد و پنجاه و دوم: حفظ اسرار کشوری توسط مقامات عالی کشوری
[ویرایش | ویرایش مبدأ]همه مقامات عالی کشور از جمله رییس دولت، وزیران دولت، تمامی نیروهای مسلح و تمامی نمایندگان شورای ملی موظف به حفظ اسرار کشوری هستند.
این تعهد از زمان تصدی منصب اغاز میشود و پس از پایان مسوولیت نیز تا پایان عمر فرد ادامه دارد مگر ان که قانون در موارد مشخص خلاف ان را مقرر کند.
حدود اسرار کشوری نحوه نگهداری و شرایط افشا یا رفع محرمانگی آن به موجب قانون تعیین میشود و نقض این تعهد مستوجب پیگرد قانونی است.