در حال ویرایش قانون اساسی - فصل نهم: قوه مجریه (بخش)

== مبحث اول - ریاست دولت و وزیران ==

=== اصل‏ یکصد و سیزدهم: جایگاه ریاست دولت ===
رییس جمهور بالاترین مقام اجرایی کشور است و مسوولیت اجرای قانون اساسی و اداره قوه مجریه را جز در حوزه هایی که به نهادهای مستقل حاکمیتی سپرده شده است بر عهده دارد.

=== اصل‏ یکصد و چهاردهم: شیوه‌ی انتخاب رییس دولت ===
رییس جمهور توسط رای مجلس قانون‌گذاری انتخاب شده و پس از انتخاب، لازم است به تایید شاه برسد. برای مدت شش (۶) سال انتخاب می‌شود و تنها یک بار می تواند به صورت پیوسته دوباره انتخاب شود.

=== اصل‏ یکصد و پانزدهم: شرایط لازم برای ریاست جمهوری ===
ریاست جمهوری باید دارای تابعیت ایران، سابقه‌ی روشن مدیریتی، توان تصمیم‌گیری، امانت داری، حسن سابقه‌ی عمومی و پایبندی به قانون اساسی و اصول حکمرانی دموکراتیک باشد.

=== اصل‏ یکصد و شانزدهم: معرفی نامزد و روند انتخاب ===
نامزدهای ریاست جمهوری باید پیش از آغاز فرایند انتخاب، نامزدی خود را به صورت رسمی به مجلس قانون‌گذاری اعلام کنند. بررسی صلاحیت و معرفی نهایی نامزدها طبق قانون انجام می شود.

=== اصل‏ یکصد و هفدهم: رای اعتماد مجلس و تایید شاه ===
رییس جمهور با رای موافق دست کم هفتاد درصد (۷۰٪) اعضای مجلس قانونگذاری انتخاب می شود. پس از رای اعتماد مجلس، شاه با امضای خود حکم انتصاب رییس جمهور را صادر می کند.

=== اصل‏ یکصد و هجدهم: نظارت بر فرایند انتخاب ===
نظارت بر فرایند انتخاب رییس جمهور بر عهده نهاد قانونی ناظر بر انتخابات و تصمیم های مجلس است که استقلال و بی‌طرفی ان باید تضمین شود.

=== اصل‏ یکصد و نوزدهم: زمان‌بندی انتخاب رییس‌جمهور ===
رای گیری مجلس برای انتخاب رییس جمهور جدید باید دست کم یک ماه پیش از پایان دوره رییس جمهور پیشین انجام شود و تا اغاز دوره‌ی جدید، رییس جمهور پیشین وظایف خود را ادامه می‌دهد.

=== اصل‏ یکصد و بیستم: شرایط اضطراری در فرایند انتخاب ===
در صورت فوت یا ناتوانی یکی از نامزدهای معرفی شده پیش از رای‌گیری مجلس، فرایند انتخاب طبق قانون به تعویق می‌افتد.

=== اصل‏ یکصد و بیست و یکم: تعهد قانونی رییس‌جمهور ===
رییس‌جمهور در برابر نمایندگان مردم تعهد می‌دهد که قانون اساسی را پاس بدارد از حقوق شهروندان حمایت کند از تمرکز قدرت پرهیز نماید و همه‌ی توان خود را در راه رفاه عمومی، آزادی‌های فردی، عدالت اجتماعی و استقلال کشور به کار گیرد.

=== اصل‏ یکصد و بیست و دوم: پاسخگویی رییس دولت ===

رییس دولت در برابر مردم و نهاد قانون‌گذاری نسبت به اختیارات و وظایف خود پاسخگو است.

=== اصل‏ یکصد و بیست و سوم: ابلاغ و اجرای قانون‌ها ===
رییس دولت موظف است مصوبات قانونی را پس از طی مراحل مقرر امضا و برای اجرا ابلاغ کند.

=== اصل یکصد و بیست و چهارم: معاونان رییس جمهور ===
رییس جمهور می تواند برای انجام وظایف اجرایی خود معاونانی تعیین کند. معاون اول مسوول هماهنگی امور دولت است.

=== اصل یکصد و بیست و پنجم: قراردادها و توافق های بین المللی ===
امضای قراردادها و توافق های بین المللی پس از تصویب نهاد قانون‌گذاری با رییس‌جمهور یا نماینده‌ی قانونی او است.

=== اصل‏ یکصد و بیست و ششم: برنامه‌ریزی و بودجه ===
مسوولیت برنامه‌ریزی بودجه و امور اداری کشور با رییس‌جمهور است و می‌تواند اجرای ان را به نهادهای اجرایی واگذار کند.

=== اصل یکصد و بیست و هفتم: نمایندگان ویژه‌ی رییس‌جمهور ===
رییس‌جمهور می‌تواند در موارد خاص نمایندگان ویژه با اختیارات مشخص تعیین کند. تصمیم‌های انان در چارچوب قانون معتبر است.

=== اصل‏ یکصد و بیست و هشتم: سفیران خارجی ===
سفیران با پیشنهاد وزارت امور خارجه و تایید رییس جمهور منصوب می شوند. تایید نهایی سفیران خارجی با امضای پادشاه است.

=== اصل‏ یکصد و بیست و نهم: اعطای نشان‌های دولتی ===
اعطای‏ نشان‌های‏ دولتی‏ با رییس‏ جمهور است‏.

=== اصل‏ یکصد و سی ام: استعفای رییس دولت ===
رییس جمهور می‌تواند استعفا دهد و تا پذیرش رسمی استعفا وظایف خود را ادامه می‌دهد. تایید استعفای رییس‌جمهور با مجلس شورای ملی است.

=== اصل‏ یکصد و سی ‎ و یکم: جانشینی موقت رییس دولت ===
در صورت فوت، عزل، استعفا یا ناتوانی رییس‌جمهور معاون اول به طور موقت وظایف او را بر عهده می‌گیرد. انتخاب رییس‌جمهور جدید باید حداکثر ظرف پنجاه روز برگزار شود.

=== اصل‏ یکصد و سی و دوم: محدودیت‌های دوره‌ی انتقالی ===
در دوره‌ی انتقالی امکان اجرا یا تغییرات مهم وجود ندارد از جمله استیضاح وزیران یا تغییر قانون اساسی. 

=== اصل‏ یکصد و سی و سوم: معرفی و رای اعتماد وزیران ===
وزیران توسط رییس دولت معرفی و پس از کسب رای اعتماد از شورای مجلس ملی منصوب می‌شوند.‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎‎

=== اصل‏ یکصد و سی و چهارم: ریاست هیات وزیران ===
ریاست هیات وزیران با رییس دولت است که مسوول هماهنگی سیاست‌های نظارت بر وزیران و اجرای قانون است.

=== اصل‏ یکصد و سی و پنجم: استمرار مسوولیت وزیران ===
وزیران تا زمان عزل یا سلب اعتماد در سمت خود باقی می‌مانند.

=== اصل یکصد و سی ششم: تغییر گسترده کابینه ===
در صورت تغییر نیمی از اعضای کابینه دولت باید دوباره رای اعتماد دریافت کند.

=== اصل‏ یکصد و سی و هفتم: مسوولیت فردی وزیران ===
هر وزیر در برابر رییس دولت و شورای مجلس ملی پاسخگو است.

=== اصل‏ یکصد و سی و هشتم: آیین نامه های اجرایی ===
دولت می تواند آیین نامه‌های اجرایی صادر کند مشروط بر ان که با قوانین موجود مغایرت نداشته باشد.

=== اصل‏ یکصد و سی و نهم: دعاوی مربوط به اموال عمومی ===
صلح‏ دعاوی‏ راجع به‏ اموال‏ عمومی‏ و دولتی‏ یا ارجاع‏ آن‏ به‏ داوری‏ در هر مورد، موکول‏ به‏ تصویب‏ هیأت‏ وزیران‏ است‏ و باید به‏ اطلاع‏ مجلس‏ برسد. در مواردی‏ که‏ طرف‏ دعوی‏ خارجی‏ باشد و در موارد مهم‏ داخلی‏ باید به‏ تصویب‏ مجلس‏ نیز برسد. موارد مهم‏ را قانون‏ تعیین‏ می‏‌کند.

=== اصل‏ یکصد و چهلم: مسوولیت پذیری مقامات اجرایی ===
رسیدگی به اتهام‌های عادی رییس دولت، معاونان و وزیران در دادگاه‌های عمومی انجام می‌شود. 

=== اصل‏ یکصد و چهل و یکم: منع تعارض منافع ===
مقامات اجرایی نمی‌توانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند و از منافع و مشاغل خصوصی متعارض منع هستند.

=== اصل‏ یکصد و چهل و دوم: شفافیت دارایی مقامات ===
دارایی مقامات عالی اجرایی پیش و پس از تصدی مسوولیت توسط نهاد مستقل نظارتی در قوه‌ی دادگستری بررسی می‌شود. دارایی نهاد پادشاهی توسط زیرگروه مخصوص آن در دستگاه پادشاهی بررسی و به گروه مخصوص آن در قوه‌ی دادگستری اعلام می‌شود.